Dizzle

Ik zag een foto verschijnen op een forum waarbij ik het gevoel kreeg een stomp in mijn hart te krijgen. Zo'n ziek en stervend kittentje. Het bleek het enig overgebleven kittenkind uit een nest van 7. Moederpoes had ze in de steek gelaten en men wist zich geen raad. De ene na de andere stierf. De buurvrouw werd om hulp gevraagd en zij nam de, op dat moment nog 2 levende kittens mee. Ook zij wist zich geen raad en vroeg om hulp via internet. Ik heb meteen aangeboden het kitten een kans te willen geven en kon alleen maar heel hard hopen dat het op tijd was.

De kleine was in Zwolle dus er moest vervoer geregeld worden. De eerste die ik dan vraag is mijn vriendin Marian uit Apeldoorn. Ze zegt nooit nee ;) Ze was niet thuis op dat moment maar nadat ik had uitgelegd wat ik had gezien, is ze samen met dochter Merel meteen naar Zwolle gereden. Ze schrokken want het was nog erger dan ik vermoedde. Mereltje moest haar onderweg vast houden en ik had haar gezegd dat ze het kleine ding moest stimuleren om er bij te blijven. En de kleine moest een naam hebben. We laten nooit dieren naamloos sterven. Merel noemde het Dizzle.

In Pieterzijl had ik ondertussen alles klaar gelegd voor de komst van Dizzle. En daar was ze dan. Ik begon spontaan te huilen toen ik het kleine ding onder ogen kreeg en de 2 redsters uit Apeldoorn niet minder. Het zou 7 weken oud zijn, zo groot was haar hoofdje ook maar haar lijfje was van een kitten van een week of 3. Haartjes, botjes en heel heel veel vlooien. Ze woog maar 200 gram terwijl een kitten van die leeftijd 700 gram hoort te wegen, minimaal! Ik was er vast van overtuigd dat we beter naar de dierenarts konden vertrekken om haar in te slapen. Ze zag spierwit door de bloedarmoede. Ze kon niet staan. Er was eigenlijk niets van haar over.

Na enig twijfelen ben ik er toch voor gegaan. Ik bood haar wat blikvoer aan. Astronautenvoer zogenaamd. Dat wilde ze toch graag hebben! En waar gegeten wordt, is hoop zeg ik dan maar.
Na een paar hapjes was ze uitgeput. Dat doet de bloedarmoede en uiteraard de ondervoeding. Dat betekende dus een lange nacht. Ik heb bij haar geslapen in de kittenkamer op de grond. Zulke katjes kun je absoluut niet alleen laten want dan knijpen ze er tussen uit. Ieder uur kreeg ze een beetje eten, kittenmelk en vocht toegediend. De nacht had ze gehaald en daarmee stegen haar kansen.

Na een dag of 3 begon ze eindelijk te stappen. Eerst een beetje slapjes maar toen haar spiertjes er aan gewend raakten, ging het steeds beter. Toen kon ze ook eindelijk gewassen worden want jeetje ze stonk zo vreselijk! Het water dat er af kwam was rood van de vlooienontlasting. Uiteraard waren die allang uitgeroeid en nu ook het laatste bewijs van hun aanwezigheid. Na de wasbeurt zag ze er eindelijk uit als een echt katje. Dizzle knapte heel goed op. Na een poosje kreeg ze een vriendinnetje, Mitzi. Ook Mitzi was er erg slecht aan toe. Wederom een slachtoffer van vlooien. Maar Mitzi was gelukkig veel sterker dan Dizzle was en in no time waren zij dikke vriendinnen. Beide meisjes wonen nu samen in Duitsland en zijn werkelijk met hun achterwerk in de roomboter gevallen.

Kans

Van Dizzle heb ik geleerd dat ze altijd een kans moeten krijgen. Alles wat binnenkomt krijgt in elk geval een nacht de kans. Tenzij er sprake is van een lijdensweg uiteraard. Ik had werkelijk nooit gedacht dat Dizzle tot een mooie grote gezonde poes zou uitgroeien toen ik haar voor de eerste keer zag.