Al anderhalve dag liep er een meeuw in een weiland. Er werd gebeld dat hij aan zijn vleugel gewond was. Daar aangekomen zag ik dat inderdaad zijn halve vleugel was geamputeerd. Nu moest ik hem nog te pakken zien te krijgen, want aan zijn poten mankeerde niets. Natuurlijk had het al twee dagen geregend, en was het weiland erg drassig. Zeg maar tot aan mijn enkels in de blubber.
Gewapend met een grote handdoek ging ik op hem af. Hoe dichter bij ik kwam, hoe groter hij leek te worden. Een echte zeemeeuw is groot hoor! In eerste instantie probeerde hij weg te komen,maar hij was al zo verzwakt dat hij het uiteindelijk opgaf. Ik kon hem ook zonder tegenstribbelen in de handdoek wikkelen. De grootste poezenmand die ik heb, bleek te klein, dus heb ik hem toegedekt op de passagiersstoel gelegd. Ik had druivensuiker meegenomen, en heb hem dat gegeven. Eigenlijk was ik bang dat hij de rit naar huis niet eens meer zou overleven. Toch maar proberen. De hele weg naar huis, zeker 20 minuten rijden, heeft hij niet bewogen. Ondertussen had mijn vriend thuis al een verblijf voor hem ingericht. Lekker warm.
Nadat hij een beetje was bijgekomen, moest zijn vleugel bekeken worden. Finaal doormidden. Hoe dat heeft kunnen gebeuren is ons een raadsel. Volgens de dierenarts was het niet te opereren en moesten we het behandelen met een wondspray. Het was er op of eronder. Na een keer dwangvoeren, begon hij zelf te eten. Tijdens zijn verzorging, heb ik me vaak afgevraagd of hij nog wel een vogelwaardig bestaan zou hebben. Wat is een vogel die niet kan vliegen? Dan weer zag ik hem met veel plezier rond spetteren in zijn badje die ik van een kattenbak had gemaakt. Permanente opvang was al geregeld op een goed adres, dus waarom niet.
Zijn vleugel genas heel goed, en na een week of 4 kon hij verhuizen. Hij woont nu bij de fam. Brand, samen met nog 3 meeuwen een waterhoentje, een aantal kraaien en ongeveer 60 katten. Hij heeft het fantastisch naar zijn zin in de grote ren van mevrouw Brand.
Ik ben blij dat ik hem zelf de keus heb laten maken.