Wonderhondje Jacky

Langs een autoweg werd een klein oud hondje gevonden. Een Jack russel. Ze was er erg slecht aan toe. Zwaar ondervoed en uitgedroogd. Waar komt zo'n hondje nou vandaan? Hier aangekomen, heeft ze eerst vocht toegediend gekregen en daarna lekker gegeten. Niet te veel natuurlijk, rustig aan kleine beetjes. Ze bleek vol vlooien te zitten. Ik twijfelde enorm of ze een wasbeurt wel aan kon, maar die vlooien moesten er hoe dan ook vanaf! Dat was een van de oorzaken van haar slechte conditie. De volgende ochtend, na haar ontbijt, moest ze overgeven. Dat vergde zoveel van haar zieke lijfje, dat ze flauw viel. Ze kwam ook niet direct weer bij!

Natuurlijk was het weekend en had mijn eigen dierenarts geen dienst. Dan maar naar Drachten, met een hondje wat meer dood als levend was. Meteen werd ze aan een infuus gelegd, ze raakte bijna in coma. Dierenarts Lewin vertelde dat hier meer aan de hand moest zijn dan alleen verwaarlozing. Van het kleine beetje bloed dat ze nog had, werd wat afgenomen voor een onderzoek. Naast de ernstige bloedarmoede bleek het grootste euvel onbehandelde suikerziekte te zijn. Ze had dus insuline nodig, maar eerst moest ze hier door heen zien te komen. Na ruim 24 uur te hebben "geslapen", kwam ze weer wat bij. Ze was erg vies, doordat ze over zich zelf heen had gespuugd. Het ergste had ik weg gehaald, maar dat niet de eerste zorg. Wassen doen we later wel had ik haar beloofd. Terwijl ze lekker in haar mandje lag, werd ze al gewassen. Niet door mij maar door drie katten die haar nauwelijks kenden! Ze hebben de hele tijd bij haar geslapen.

De insuline die ze dagelijks kreeg, moest nog afgepast worden aan haar behoefte. Dat betekende dagelijks een bezoekje aan de dierenarts voor een bloedproef. Later werd dat eens per week. Ook daar zagen ze haar vooruit gaan, en dat ging ze ook. Ze werd het wonderhondje genoemd. Op advies van de dierenarts is ze op haar oude dag, toch nog GESTERILISEERD. Dit is noodzakelijk om de behoefte van insuline stabiel te krijgen. En inderdaad, het ging een stuk beter.

Een tijd lang ging het goed met ons wonderhondje, maar haar lichaampje had zoveel te lijden gehad van de verwaarloosde suikerziekte, dat ze toch een terugval kreeg. Plotseling werd ze blind en liet haar ontlasting en urine lopen. We hebben het nog even aan gezien maar toch besloten dat ze nog een fijne tijd had gehad. Verder lijden is haar bespaart gebleven. De paar maanden dat ze hier nog is geweest, had niemand van ons willen missen.

Vaarwel, wonderhondje Jacky.