Het verhaal van Porry

Bijna 2 jaar geleden kreeg ik een beetje een vreemd verzoek van de dierenbescherming. Er werd gezocht naar iemand die 3 koeien kon verzorgen. Het ging om een hobby boertje hier in de buurt die opgenomen moest worden. Ik kende niet iemand die daar speciaal ervaring in had, maar bood aan het zelf wel te willen doen samen met mijn vriend. Zo gezegd zo gedaan. Kennis gemaakt met boer en koeien, en afspraken gemaakt over hoe te handelen. Terwijl wij daar liepen, zagen we al snel dat er een behoorlijk aantal katten aanwezig was. Stuk voor stuk ziek en niet geholpen. De boer vertelde nog dat er in het voorjaar kittens waren geboren, maar die waren allemaal dood gegaan. Waarschijnlijk van de niesziekte. Ook de volwassenen hadden daar behoorlijk mee te kampen. 

De eerste morgen dat we de koeien moesten verzorgen, hadden we de kans eens goed te zien hoe erg het was. De meeste katten waren erg schuw en kwamen niet dichterbij. Een schildpad poes wel, zij was erg aanhalig zelfs. Plotseling kwam er van uit een spleet in de muur, waarachter de hooizolder zat, een grijs dingetje vandaan. Het zij miauw dus ik ging er vanuit dat het een kat was, maar veel was er niet van te maken. Ik rammelde met een blikje en wat brokjes en daar stoof hij op af. Eenmaal aangekomen bij het bakje, at hij niet. Ik pakte hem op om eens te kijken wat er aan de hand was Het was of ik eenpuutje botjes tilde, zo licht. En zijn neusje zat volledig verstopt met snot Ja, geen wonder dat hij niet at, hij rook niets en dan heeft een kat geen trek meer. Ik vond dat we, ondanks we voor de koeien kwamen, ook zeker iets aan de katten moesten doen.

In het vervolg nam ik dus antibiotica mee voor het grijze katertje wat later Porry zou gaan heten. Het was me 2 dagen gelukt hem antibiotica te geven. Toen zag ik hem ineens 2 dagen niet. Ik was bang dat hij toch dood was gegaan, en ineens was hij er weer. Om het zekere voor het onzekere te nemen, nam ik hem mee naar huis. De rest kon natuurlijk ook niet ziek achterblijven, hoewel ze er lang niet zo slecht aan toe waren als Porry. We hebben kontakt opgenomen met de boer en hij vond het prima als we ze zouden vangen voor castratie en behandeling tegen de niesziekte. Ook de dierenbescherming was het er mee eens en zij betaalden een deel van de rekening. Ik maakte afspraken met de dierenarts om ze in een keer allemaal te brengen. Dat was het makkelijkst. Het vangen kon beginnen.

Het liep allemaal op rolletjes. Thuis stond alles klaar voor na de operatie. De dierenarts castreerde of steriliseerde ze, en terwijl ze nog onder narcose waren, kon ik mooi iedere kat ontdoen van vlooien, teken en oormijt. Toen was Porry aan de beurt. Hij was nog heel ziek, maar de dierenarts dacht dat we de gok best konden nemen. Nu kon het herstellen beginnen Ik had de boer gezegd dat ze minstens 2 weken zouden blijven. Sommigen wat langer. Een antibioticakuurtje duurt minstens 10 dagen. Ze knapten allemaal geweldig op en mochten na een paar dagen van mij uit hun kooien Ik heb eerder al eens aangegeven dat ik daar absoluut niet van houd. Maar goed ze waren natuurlijk allemaal wel erg schuw. Ook heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt ze eens te ontwormen. Nou dat was ook zeker niet onnodig. Zo dik als regenwormen waren hun spoelwormen, vreselijk vies. Daar waren ze ook maar weer van af.

Na 2 weken zijn de meeste katten inderdaad terug gegaan. O.a Porry was nog hier en die durfde ik ook niet terug te zetten. Gegarandeerd was hij doodgegaan en ik heb het dus ook niet gedaan.

Na een paar weken had ik hem goed leren kennen. Hij deed me veel denken aan mijn2 katertjes, Sjansje en Stinky. Net zo gek! Ik wilde ze dus ook dolgraag aan elkaar voorstellen Ik verwachte helemaal geen problemen gezien het feit ze allemaal erg sociaal zijn. En ja hoor, Porry paste er meteen bij Geen geblaas of gegrom. Porry spinde alleen maar en was blij katten te zien. Hij vond het allemaal superspannend en onderzocht alles op zijn gemak Aanstekers en pennen zijn van af dat moment niet meer veilig geweest. Hij gooide ze allemaal van tafel. Hij keek er niet eens naar, gewoon met zijn pootje ertegen aan tikken en het valt vanzelf op de grond.

Het ging heel goed met hem en hij nam ruimschoots in formaat toe. Hij was ook enorm lief geworden en was altijd in een goede bui. Spinnen was zijn grote hobby en vandaar ook zijn naam. Ook voor de kittens was hij geweldig Uitgebreid wassen en zelfs aan zijn tepeltjes sabbelen was geen probleem. Een echte papa!

Opeens tollereerde hij de kittens niet meer. Ook de andere katten moesten uit zijn buurt blijven Hij leek constant chagarijnig te zijn Ook verloor hij gewicht. Dus ik ging met hem naar de dierenarts. Deze kon niets vinden, en dacht dat ik me te veel zorgen maakte om niets. Nou, ik legde me er maar bij neer en ging huiswaarts Toch ging het alleen maar slechter. Dus nogmaals naar de dierenarts. Dit keer dacht hij dat het kwam door zijn chronische niesziekte en ik kreeg dus antibiotica mee. Ik had inmiddels 2 keer om een bloedonderzoek gevraagd, maar hij vond dat niet nodig. Na de antibioticakuur, ging het nog niet beter dus een derde bezoekje was nodig. Nu kwam dan eindelijk het bloedonderzoek omdat ik er op aan drong. De dierenarts schrok toch een beetje. Het ging waarschijnlijk om een leverontsteking veroorzaakt door Fip, en kreeg daar dus ook medicatie voor mee. Vooruitzichten waren niet best.

Na een aantal dagen de medicatie te hebben gebruikt, wilde ik toch de mening van een andere dierenarts weten. Ook deze deed een bloedonderzoek, waaruit bleek dat zijn bloed zich aan het herstellen was. Ik kreeg dus hoop, alweer. Heel even leek het goed te gaan, maar het ging toch weer verkeerd. Eten deed hij alleen maar als ik het opdrong. Een aantal keer heb ik het zelfs dwangmatig moeten voeren. Hij had helemaal geen zin meer om naar de voer bakjes te moeten lopen. Wel ging hij nog heel netjes naar de bak, die ik natuurlijk heel dichtbij had gezet.
S'middags was hij op een ander plekje gaan liggen, wat ik niet zo gauw door had. Hij moest dus naar de bak en deze stond dit keer niet in de buurt dus deed hij een plas op de grond. Ik vond het vreselijk zielig om te zien. Toen hij weer op zijn plekje wilde gaan liggen, viel hij om. Toen wist ik eigenlijk al dat het einde heel dichtbij was. Die avond heeft hij nog wat melk gedronken en veel geslapen. Toen ik naar bed ging, wilde hij graag bij me liggen. Hij kon niet opstaan, dus heeft mijn vriend hem bij me gebracht. Hij is lekker tegen me aangekropen en van af dat moment is hij in een coma geraakt. Eerst was ik in paniek, maar later werd ik wat rustiger. Hij was immers ook rustig.

Een paar uur later hoorde ik een diepe grom en toen was voorbij. Het is erg frustrerend niet te weten waar hij nou uiteindelijk aan gestorven is, daar kom ik nooit meer achter. Het zijn 2 hele slopende maanden geweest, maar ik geloof dat hij rustig gestorven is en ik ben blij dat ik er bij ben geweest.

Porry, ik hoop dat je het fijn hebt gehad bij ons.